Raging Bull

Liever uitbarsten dan wegkwijnen

recent posts

about

  • Niets.

    Een braambes zonder stekels is geen braambes. Een man zonder doel is een vijg. Waar is zijn kracht gebleven? Het is alsof hij niet meer weet wie hij is. Hij dobbert maar wat rond, zielloos.

    Een dwarrelend herfstblaadje had meer panache.

    Morgen zal ik ontwaken met een duidelijke missie. Dan zal alles anders zijn. Strontvlieg!

  • De homo superioricus

    • Beschrijving: een mensensoort die schijnbaar door kennishonger, maar in feite door roofzucht van ideeën gedreven wordt. Deze diefstal compenseert een innerlijke leegte en dient ertoe zich sociaal verheven te voelen. Presenteert zich in eerste instantie als wijze uil, maar is bij nader inzien eerder een schamper schaterende hyena.
    • Omgangsvormen:
      • schildert haast dwangmatig wat de ander zegt of doet als onjuist, vreemd, of grappig af;
      • psychologiseert de ander (maar nooit zichzelf), lijdt aan een pathologische verbeterzucht tegenover iedereen (behalve tegenover zichzelf), vindt ongelijk hebben onverdraaglijk;
        • Voorbeeld: Ik: ‘Deze tekst is uiteraard een karikatuur.’H.S.: ‘Nee, niet helemaal, vind ik.’ Ik: ‘Ah, dus je vindt dat het klopt!’. H.S.: ‘Neenee, dat bedoel ik niet, maar goed…’
      • is in gesprek analytisch sterk, vaak strijdvaardig, schijnbaar open, stug, vittend, evaluerend.
    • Karakter: doorzetter en high achiever, maar menselijk gezien laf. Intellectueel ijdel en hypocriet.
    • Psychologisch: competitief, consciëntieus, diep gekwetst en hardnekkig in de ontkenningsfase.
    • Habitat: het bedrijfsleven, de universiteit,… in feite overal, maar altijd up his/her/their own ass.
    • Kledij: veel grijstinten, vaak stijlloos, soms hip, maar veelal saai, alsof het voorgeschreven is.

  • In een studentenstad

    Waar leugen leven is 
    een eeuwige pubertijd
    het intellectuele gedis
    de malle machtsstrijd

    Maar wacht 
    zo erg is het niet 
    Ik ben gewoon te zacht 
    zo’n oprechte naïeve miet  
    met een iets te dunne vacht
    Zo'n sentimentele griet 

    Jij, die jezelf veracht, dacht:
    ‘Grappig, dat hij dat zelf niet ziet’
    Maar ik wilde wat dansen die nacht 
    gewoon samen op die-die-die beat

  • Herinnering aan een warme school

    Sneeuw verzacht het pand waar 
    inspiratie wordt neergesabeld,
    enthousiasme naïef beschouwd,
    interesse als competitie gezien.

    Je moet jezelf zijn, maar niet te, 
    want anders bent ge verwend.
    Je moet juist zijn, maar niet te,
    of ge bent een dreigement.

    Je bent authentiek, zeggen ze, 
    maar ge weet niet wat ge doet.
    Je bent interessant, zeggen ze,
    maar nu moet gij eens luisteren.

    Op respect hoop ik al lang niet meer.

  • Rock Blont

    In tegenstelling tot wat u zou kunnen vermoeden, verwijst deze titel niet naar een fictief muziekfestival, maar naar een reëel feest van eenzijdige Israëlkritiek in de Vlaamse krant De Standaard. Rock Blont begint te vervelen, want het hanteert al jaren hetzelfde recept: in plaats van originele artiesten uit diverse genres een podium te geven, presenteert het vooral laffe coverbands van vervallen punkgroepen, die zich vermommen als hipsters met progressieve toekomstmuziek.

    Genoeg metaforiek: het feit dat de Standaard artikels met tendentieuze titels als ‘Zelfs Europese lidstaten schieten falend EU-akkoord met Israël af, en eisen meer actie’ en ‘Plots kan Europa wel harde druk zetten op Israël, met Starmer en Schoof op kop’ niet als opinie, maar als nieuwsbericht publiceert, zegt iets over de homogeniteit van haar redactie. Ach ja, op menselijk vlak begrijp ik dat wel: anders dan de cultus waarvoor hij opkomt, is haast geen enkele journalist met carrièreambities professioneel suïcidaal. Hij haalt het niet in zijn hoofd zich afwijkend uit te laten ten opzichte van zijn quasisektarische in-groep, waarin evenwichtige berichtgeving gelijkgesteld wordt aan medeplichtigheid aan Het Kwaad of, erger nog, conservatisme. Oncomfortabele journalisitieke neutraliteit nastreven of tot het clubje van de gelijkhebberige goeden behoren, kiezen is verliezen.

    De Standaard, met de al te vooringenomen bijdragen van jongeheer Blontrock op kop, zou er beter wat meer over waken om, ook in gepolariseerde tijden, zelf niet af te glijden naar partijdig activisme. Ik verwacht meer nuance, zin voor complexiteit en aandacht voor meerstemmigheid van deze krant.